خيلی وقته که وبلاگ رو آپ نکره بودم ولی امروز ديدم که دلم گرفته و بهترين جا برای درد دل رو وبلاگ خودم ديدم!

مثلاً وقتی کوچيک بوديم، شايد اون چيز يک اسباب بازی ساده بود! يکم بزرگ تر شديم، يه نمره ی خوب!

بازم يه کم بزرگ تر شديم، يه دوست خوب و الی آخر!

بازی اغات هست که آدم يه چيزی رو ميخواد و بهش نميرسه، و بر عکس اون، يه مواقعی هست که آدم به يه چيز هيچ تمايلی نداره، ولی اون دنبال آدمه!

واقعاً دنيا بديه!

شايد الان خيلی از شماها بگيد که "اگر آدم چيزی رو بخواد، برای به دست آوردنش تلاش ميکنه" بهتون اين قول تو ميدم که تلاش هم کردم، ولی فايده نداشت! نميدونم! شايد هم به اندازه ی کافی تلاش نکردم!

بالاخره سعی خودم را کردم و تا اونجايی که به غرور خودم هم لطمه نميخورد تلاش کردم! ولی بی فايده بود!

شايد هم نبايد اسمش را بزارم بی فايده! شايد يه تجربه بود! برای زندگی آينده!

يک ماه و چند روز از از دست دادن چيزی که ميخواستم ميگزره ولی هر کاری ميکنم نميتونم اون رو فراموش کنم!

برام دعا کنيد که هرچه زودتر و با کمک خداوند متعال فراموشش کنم!

با سلامی گرم به همه ی دوستان عزيزم

تو رو خدا ميبينيد چقدر خدا بندش رو دوست داره؟ امروز همچی به طور احسن تموم شد!

وای امروز يه زن آمريکايی رو ديدم! فارسی حرف ميزد با لهجه خوب فارسی! اصلاً همه ی ضرب المثل های ما رو هم بلد بود!

من و مامانم شاخ در آورده بوديم! خيلی برامون جالب بود! شوهر اوّلش ايرانی بوده و 13-14 سال هم تو ايران زندگی کرده بود.

ميگفت آره من و شوهرم و خانواده هامون به هم نميخورديم! به قول يارو تو بامداد خمار نه ما خوب بوديم نه اونا بد !

مامانم گفت کتاب بامداد خمار رو خوندی؟ گفت: آره! گفتم: تو مگه بلدی فارسی بخونی؟!!!! گفت آره هم بلدم

بخونم هم بنويسم!!!! گفت: تازه، کتاب بامداد خمار رو به انگيليسی هم ترجمه کردم، ولی نشد چاپش کنم!

خلاصه که نميدونيد چه آدم جالبی بود! حسابی خنديديم. داشت از سوتی هاش تو ايران ميگفت؛ ميگفت آره يه بار تو يه مهمونی بوده که همه ايرانی، از اين آدم های با کلاس بودن، اين هم ميخواسته کلاس بذاره و به همه نشون بده که فارسی خوب بلده! يه "پخ" شنيده بوده، فکر ميکرده به آدم های پخته، با تجربه

ميگن "پخ"، خلاصه آقايی که شما باشين، اين هم خواسته از يه بنده خدايی تعريف کنه، گفته آره فلانی عجب آدم پخی است، خيلی آدم خوبيه! گفت اين رو که گفتم ها، همه دهانشون باز موند! گفت من هم قلبم اومد تو شکمم، گفتم: حرف بدی زدم؟! گفت تازه اون موقع فهميدم که "پخ" معنی "با تجربه" رو نميده!

(در ضمن، اين رو هم بگم که همه ی اين ها رو هم داشت برای ما به فارسی تعريف ميکرد!)

خلاصه که آدم جالبی بود، مامانم ازش شماره تماسش رو گرفت که با هم ديگه بيشتر آشنا بشن!

گفتم اين رو اينجا هم بگم که شما هم هم ببينيد، بعضی از ايرانی ها، ايرانی ال اصلن ولی همش ميخوان

بگن که آره ما ايرانی نيستيم! ولی اين خانوم که تازه شوهر اوّلش ايرانی بوده، بعد از جدايی از شوهرش

هم به ياد گيری فارسی ادامه داده، و الان مترجم زبان فارسی-انگيليسی هستن! خيلی جالبه ها!

عزيزان ديگه بيشتر از اين وقتتون رو نميگيرم، برای تک تکتون اوقات خوبی رو آرزو مندم.

فعلاً خدا يار و نگاهدار همگيتون

(راستی نماز، روزه های همگيتونم قبول و التماس دعا)

سلام دوستان عزيز:

بعد از عمری تصميم به آپ کردن وبلاگ گرفتم. دلم پره چی بگم! فقط اين شعر رو ميزارم که يک کم شبهت داره به حالم! واقعاً که گناهش رو نميبخشم!

نیمه راه      

بعد از اینکه آناهيتا عکس العمل سينا رو راجب اسم هادی ... ديد تصميم گرفت که ديگه با آن راجب هادی حرف نزنه...روز ها به دلتنگی ميگذشتن. اميد آناهيتا به تابستان و برگشت به ایران حتی برای چند هفته روز به روز با حرف زدن با سينا بيشتر می شد. همه چيزعالی پيش می رفت تا وقتی که يک شخص ناشناس از طريق ياهو مسنجر براي آناهيتا پيغامی فرستاد: سينا لياقت عشق تو را ندارد...

آناهيتا برای جواب گفت: شما کی هستيد؟ من و سينا رو از کجا می شناسيد؟

 از آسماني است که هرگز ابري نيست ...

 نگاه آن فرشته اي که هميشه در  انديشه هاي مجالم جولان داشته است

  دستانت هرگز سرد نيست. دلت سخت نيست ...

هميشه دلم به هواي تازه اي نياز داشت...

 دلم .. از کوچه راههاي کوچ ميتپيد ... دلم از نبودن هامان ميلرزيد..

دلم ...  براي سخاوت دستانت تنگ شده بود ....!

 روحم در کالبد تنم نمي گنجيد.. و از پوست شب همه جا پيدا بود ...!

همه جا را به دنبالت  گشتم ... همه جا را گشتم ..!

 ولي آن زمان که به معصوميت نگاهت ايمان آوردم ... و ترا يافتم.

 ماندم .. و هرگز به کالبد و جسمم باز نگشتم ...

آدم، کلمه ی غريبی است، مدت ها از مرگ آدم گذشته است.در اين دنيا ی پوچ که حتی تصوّراز دست دادنش اين موجودات را تا مرز جنون ميکشد، سخن گفتن جرم است. آزادی هويتش را از دست داده. محکوم به اعدام، يک تبعيدی، به جرم سخن گفتن، محروم از زندگيست. گرفتن نفس ديگران برای اين موجودات گلی به حدّی سهل گشته است که حتّی هيچ حيوانی به حيوانی ديگر روا نمی دارد. اينجا آزادی را از خيابان می طلبند. طلبه ی آزادی بازندست به هنگام سخن، يک مهر باطل و پايان زندگی اش. پرنده اي در قفس مشتاق آزادی،حسرت پرواز بدون ترس از صياد تمام فکر و ذهنش را مشغول کرده. صياد در کمين است، اگر آزادی دست ندهد پرنده خواهد مرد. پرنده آزادی اش در پروازش و موجودات در کلام شان خلاصه می شود. فراتر از حد پرواز نکن، حرف نزن، زندگی را بر باد مده، اين ها قوانين اين دنيا ی پوچی است که اين موجودات بهش وابستن...

برای طالبان آزادی تا زمانی که مطيع و برده ی ترس باشند آزادی تنها يک نام است، يک نام کهنه در صفحه ی آخر کتاب تاريخ آدميت. هر آنکه با تو گفت آزادم، بدان به زندانی بودن خود هنوز پی نبرده است. به کدامين اميد زندگی بر پا ساخته ايد؟؟؟ در آن نقطه اي که تبعيت قانون است، در پی آزادی هستيد؟؟؟

در کوير به دنبال آب مباش، آب را به کوير بياور. به کوير ثابت کن آب را، حيات را، معنای ديگر زندگی را. آنگاه است که شاهد دست به دعا شدن کوير از آسمان و ابر ها و باران شوی.

 به کودکان ياد می دهند، آزادی همين جاست، تا روزی را نيابند که پرنده اسير بودن خود را در يابد و ميله های زندان را به وضوح ببيند. يک ماهی کوچولو توی يک اقيانوس بزرگ گر گم شود، هيچ کس متوجه ی غيبت اش نخواهد شد. يک ستاره ميان آن همه ستاره ی پرنور گر نورش را از دست بدهد، کسی تاريکی اش را نمی يابد. تا زمانی که رازغيبت ماهی و تاريکی ستاره فاش نشود قفس پايدار است.

چشمانت را باز کن فراتر از آن چه معين شده ببين. گر توانی چشمانت و دهانت را بر دليل غيبت ماهی و تاريکی ستاره ببندی، پس وجدانت را چه ميکنی؟؟؟

گر اينگونه حياتت را حفظ کرده اي آن را زندگی ننام...

ای سر پا مهربانی

            ای نگاهت آسمانی

                        با همه خوبی و پاکی

می روم تا نشنوم

                    بگذر از من چون که ديگر

قصه ی تلخ مرا کاش